maasim hala bitmedi. once bunu soyleyip sevineyim, bu bir rekor.
sonra da dun aksam aklimdan akip gidenlerden soz edeyim : istanbul'a donmus olmaktan cok mutluyum.
burada her ne kadar bazen kendimi tutamayip medeniyet cigirtkanligi yapsam da, her gun kendi kendime dunyanin en guzel sehrinde yasadigimi soyluyorum.
en kotu gunumde bile en azindan burada olmaktan mutluluk duyuyorum.
orayi da ozlemiyor degilim bazen... aslinda belki de mutluluk vericiydi kimseyi tanimadan yollarda yurumek, kendi kendine yattigin o iki kisilik yatak, la fourmi'de bira icebilmek, felafel yemek vesaire.
ama burada yolda tanidiklara rastlamak - istemesen de, agri yapmayan tek kisilik yatagin, kitaplarinla dolu odan, karga'da bira, yollarda kestane kebap ve midye dolma var.
var mi daha otesi ???
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment