fransa'da turk olmak, paris'te kendini sadece (eminonu'ye benzeyen) turk mahallesi'nde evinde hissetmek olabilir.
copculer yollari supururken onlara "kolay gelsin" demek istemek ama bunun karsiligini fransizca'da asla bulamamak olabilir.
turkiye'de olup bitene her sinirlendiginde gaza gelip turkiye'ye donmeye kalkmak olabilir.
arada istesen de istemesen de cesitli fransizlara "allahim yarabbim ya resul allah" demek sonra da bunu soyleyebildigine sasmak olabilir.
arpa sehriye buldugun gariban bir markette gozlerinin yasla dolmasini engelleyememek olabilir.
cok ozledikten sonra zeytinyagli enginar yapip bir seferde 10 tane enginar yemek olabilir.
her gun soyadini yaklasik on kez hecelemek, harflere ayirmak ve hatta bayip sadece ismini soylemekle yetinmek, onu da kimselere anlatamamak olabilir.
hem isminin hem de soyadinin anlamini defalarca anlatmaya cabalamak ve bunun cesitli yorumlarina maruz kalmak olabilir.
sezen aksu'ya derinden baglilik duymaya baslamak olabilir.
konukseverlik, vefa ve ictenlik gibi konularda aslinda ne kadar uzayli bir milletten geldigini her gun idrak etmek olabilir.
yorulmak olabilir.
her gun ruyanda istanbul'u gormek olabilir.
ya da buraya dayanamadigindan sadece durmak olabilir.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
3 comments:
eurovision yarismasini 10 turk bir odada izleyip, fransa'dan türkiye'ye 12 puan gelmesini saglamaktir, hatta.
bir de:
hepsi kabul.
sezen aksu isi olmadi.
:)
Post a Comment